Celnik

Celnik - zawód niezwykle trudny, odpowiedzialny, niewdzięczny i niebezpieczny. Ma jednak podstawową zaletę - nie można się w nim nudzić.

Kto nadaje się na celnika?Jak w każdym zawodzie liczą się predyspozycje. Na celnika nadaje się osoba, która ma łatwość przyswajania wiedzy z różnych dziedzin. Jest komunikatywna, potrafi rozmawiać z każdym takim językiem, by nie dochodziło do nieporozumień. Przydają się umiejętności detektywistyczne, czyli m.in. wnioskowanie w oparciu o ludzkie zachowania, mowę ciała, oraz zdolność czytania między wierszami.
Bardzo ważna jest otwartość na zmiany. Pojawiają się one coraz szybciej, coraz bardziej nowoczesne stają się metody pracy. Przeobrażeniom ulega także filozofia pracy celnika. Urzędnik, który dotąd kojarzył się wyłącznie z kontrolą oraz pobieraniem ceł i podatków, to już przeszłość. Dziś jego podstawowym zadaniem jest zapewnienie płynności obrotu towarowego, dbanie o konkurencyjność firm, czyli pilnowanie, by wszyscy ponosili jednakowe obciążenia. 
Kandydat na celnika musi odznaczać się też silnym charakterem i odwagą, bo tylko taka osoba nie ulega naciskom i szantażom, jest w stanie pracować uczciwie i rzetelnie.

Jak zostać celnikiem?Droga do zawodu celnika jest odmienna niż w przypadku innych profesji. Wymagane jest minimum średnie wykształcenie, choć obecnie - w sytuacji dużej konkurencyjności na rynku pracy - atutem jest oczywiście wyższe. Jakie? Nie ma to większego znaczenia. Potrzebni są prawnicy, chemicy, ekonomiści, statystycy, analitycy, historycy sztuki. Praktycznie każdy może pracować w tym zawodzie, pod warunkiem, że zna dobrze przynajmniej jeden język obcy, jest obywatelem polskim, nigdy nie był karany, cieszy się w swoim środowisku nieposzlakowaną opinią i jego stan zdrowia jest bardzo dobry.
Zainteresowani zawodem celnika, którzy spełniają powyższe warunki, muszą uważnie czytać ogłoszenia prasowe, kolejnym krokiem jest złożenie oferty. Jeśli wygra ona w konkursie ofert (odpowiedzią na każde ogłoszenie jest kilkadziesiąt ofert), kandydat proszony jest na rozmowę kwalifikacyjną. Odbywa też spotkanie z psychologiem. O przyjęciu go do pracy decyduje dyrektor urzędu celnego.
Świeżo upieczony funkcjonariusz celny mianowany do służby przygotowawczej, składa uroczyste ślubowanie i otrzymuje informacje o czekającej go ścieżce kariery zawodowej. Ale praktycznie nie wie jeszcze nic o tym, jak wykonywać swoje obowiązki. Zostaje więc przydzielony do doświadczonego kolegi - opiekuna, przy boku którego terminuje przez trzy miesiące. Następnie odbywa praktykę, wędrując przez wszystkie komórki organizacyjne urzędu. Po odbyciu praktyki jest kierowany na podstawowy kurs celny, który trwa około 4 miesięcy. Po kursie otrzymuje atrybut swej celniczej władzy - stempel, którym potwierdza dokonywanie formalności podczas czynności służbowych. Pełnowartościowym celnikiem staje się jednak dopiero po odbyciu służby przygotowawczej trwającej 3 lata. Kończy ją egzamin kwalifikacyjny. Po jego złożeniu pracownik zostaje mianowany do służby stałej.

Jeśli w późniejszej pracy nie popełni rażącego błędu, nie złamie zasad etyki zawodowej, nie wejdzie w konflikt z prawem, ma zapewnioną pracę do emerytury. Stabilizacja to atut tego zawodu.
Polscy celnicy mają takie same prawa, jak ich koledzy w Europie Zachodniej. Mają dokonywać odpraw towarów przewożonych np. z Rosji do Francji czy ze Szwecji do Włoch, jeśli tego zechcą importerzy i eksporterzy.
Dlatego ogromny nacisk kładzie się na szkolenia w zakresie kultury obsługi klientów i etyki zawodowej, oparte na założeniach powstałego w ubiegłym roku Kodeksu etyki funkcjonariusza Służby Celnej.
W tym zawodzie nie zabraknie miejsc pracy dla młodych ludzi. Praca jest trudna, odpowiedzialna, pełna rozmaitych zagrożeń i dlatego w tym zawodzie panuje dość duża rotacja. Zatem zawsze są szanse na karierę w służbie celnej.

Żołnierz

Żołnierzem zawodowym jest osoba na stałe lub czasowo zaangażowana przez armię do służby lub współpracy. Może nim być zarówno żołnierz niższy rangą, ale i podoficer czy oficer. Kiedyś wybór kariery w wojsku oznaczał związanie się z armią na całe życie, najczęściej tuż po maturze lub jeszcze przed nią. Coraz częściej do wojska trafia się jednak inaczej: absolwenci studiów cywilnych przychodzą do armii, żeby znaleźć tam stabilizację i możliwości rozwoju.

WARUNKI PRACY

Trudno jednoznacznie określić warunki pracy żołnierza zawodowego. Zależą one przede wszystkim od jego specjalizacji oraz przydziału. Inny charakter pracy będzie miała służba w wojskowym szpitalu, inny w wojskach lądowych, a jeszcze inny w lotnictwie. Niezależnie jednak od tego żołnierz zawsze funkcjonuje w silnie shierachizowanej strukturze, gdzie bezwzględnie musi przestrzegać regulaminów i wykonywać rozkazy dowódców.

Żołnierz prawie zawsze pracuje w zespole, gdyż stanowi część oddziału. Stąd niezwykle ważne jest, by potrafił współpracować z innymi oraz łatwo się z nimi porozumiewać. Ważne jest także poczucie odpowiedzialności za współtowarzyszy oraz odpowiedzialność wynikająca z dostępu do broni oraz innych urządzeń, które mogą wyrządzić krzywdę osobom postronnym. Stąd szczególnie ważne jest staranne i uważne obchodzenie się z powierzonym sprzętem.

WYMAGANIA

Żołnierz musi być zdrowym i zdyscyplinowanym obywatelem przygotowanym do uprawiania zawodu, który jest służbą, a więc wymaga więcej zaangażowania niż inne zajęcia. Bardzo ważna jest kondycja fizyczna, gdyż w wojsku sprawność jest bardzo ważnym elementem. Ponadto powinien się wyróżniać cechami przywódczymi, umieć podejmować szybkie decyzje, przyjmować i egzekwować rozkazy. Ważną cechą żołnierza jest posłuszeństwo oraz wykonywanie rozkazów. W toku nauki w szkołach wojskowych z reguły bardzo szybko weryfikowane są cechy, które określają przydatność do zawodu żołnierza. Oprócz tego ważna jest wiedza żołnierza, który wraz z postępem technicznym ma do czynienia z coraz nowszymi urządzeniami i technologiami. Obecnie wiedza – najczęściej techniczna - jest nie mniej ważna niż wyszkolenie umiejętności czysto fizycznych. Bardzo ważna jest też dobra znajomość języków obcych. Bez niej nie ma możliwości rozwoju kariery międzynarodowej.


WARUNKI PODJĘCIA PRACY

Droga do pracy w wojsku zależy od korpusu służby. Korpus oficerów wymaga wykształcenia wyższego, korpus chorążych - wykształcenia średniego, a korpus podoficerów - ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej. Aby zostać oficerem służby kontraktowej, trzeba mieć zawód, który będzie potrzebny wojsku. Obecnie do takich zawodów zalicza się m. in. informatyków.

Kandydaci na żołnierzy zawodowych w Polsce mają cztery uczelnie wojskowe do wyboru: Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie, Wojskową Akademię Techniczną w Warszawie, Akademię Marynarki Wojennej w Gdyni oraz Wyższą Szkołę Oficerską we Wrocławiu. Na każdą z uczelni bardzo trudno się dostać, gdyż ze względu na prestiż cieszą się bardzo dużą popularnością oraz obowiązują na nich surowe egzaminy.

Funkcjonariusz Straży Granicznej

Czym się zajmuje?

Podstawowym zadaniem funkcjonariusza straży granicznej jest ochrona granic kraju (a praktycznie - granic UE) i zapobieganie przestępstwom. Sprawdza ważność i autentyczność paszportów i wiz, w uzasadnionych przypadkach może odmówić prawa wjazdu na terytorium Polski. 

Wymagane cechy

Musi mieć refleks i intuicję, często się bowiem zdarza, że granicę usiłują przekroczyć (z fałszywymi dokumentami) ludzie, którzy uciekają przed wymiarem sprawiedliwości. Powinien zatem być zatem osobą spostrzegawczą, zdecydowaną - sprawną fizycznie.

Przy obecnej konkurencji na rynku pracy, szansę na zatrudnienie mają praktycznie kandydaci z wyższym wykształceniem. Szefowie oddziałów najchętniej przyjmują absolwentów prawa, filologii, informatyki. Proces rekrutacji jest długi i bardzo ostry, większość kandydatów odpada już po testach psychologicznych i sprawnościowych.

Kandydat do pracy w służbie granicznej musi być też przygotowany na szczegółowe sprawdzanie swojego życiorysu: kontaktów, powiązań rodzinnych. Osoby, które miały przeszłości zatargi z prawem, problemy z alkoholem czy narkotykami, nie mają szans na tę pracę. Trzeba być również przygotowanym na badanie wykrywaczem kłamstw!

Inne 

Duże znaczenie w procesie selekcji ma znajomość języków obcych na poziomie umożliwiającym przynajmniej swobodną rozmowę. W cenie są zarówno języki najpopularniejsze: angielski, niemiecki, rosyjski, jak i te mniej popularne, a potrzebne na granicy: białoruski, słowacki, ukraiński a nawet... wietnamski.
Kryteria doboru są, jak widać, bardzo ostre. Co Straż Graniczna daje w zamian osobom, które je spełnią? Stabilną służbę precyzyjnie określonymi regulaminami, regularnie wypłacaną pensję i brak monotonii w pracy. Bo na granicy każdy dzień jest inny.

Zawód policjant

Służbę w policji może pełnić obywatel Rzeczypospolitej Polskiej o nieposzlakowanej opinii, korzystający w pełni z praw publicznych.

Wymagane jest posiadanie wykształcenia co najmniej średniego oraz zdolności psychicznych i fizycznych koniecznych do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej.

Aby ubiegać się o pracę w zawodzie policjanta, należy zgłosić się do kadr komendy powiatowej, miejskiej lub wojewódzkiej. Postępowanie kwalifikacyjne rozpoczyna się wraz ze złożeniem w jednej z powyższej instytucji pisemnego podania z prośbą o przyjęcie.
Ponadto obowiązuje przedłożenie następujących dokumentów: wypełnionego kwestionariusza osobowego oraz trzech fotografii, dokumentów potwierdzających posiadane wykształcenie, świadectwa pracy (służby), dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe.
Egzamin rozpoczyna się od rozmowy kandydata z przedstawicielami komórki kadrowej jednostki policji, w celu zapoznania się z jego osobą i tym, co sobą reprezentuje. Obowiązuje ponadto test psychologiczny (wykonywany przy pomocy komputera, pozytywny wynik badań to min. 30% wymagań, jakie stawia policja) a także egzamin stwierdzający sprawność fizyczną kandydata. Egzamin obejmuje zestawy ćwiczeń pozwalających na ocenę pożądanych u policjanta cech takich, jak: moc, siła, zwinność, wytrzymałość, koordynacja ruchowa.
Oceny kandydata dokonuje zespół, w którego skład wchodzą: przełożony bądź jego zastępca, psycholog oraz przedstawiciel komórki organizacyjnej właściwej w sprawach osobowych. Przyjęcia do służby w Policji odbywają się cztery razy w roku w stałych terminach: 20 lutego, 20 maja, 20 sierpnia i 20 listopada. Bezpośrednio po przyjęciu, policjant kierowany jest na przeszkolenie przygotowujące do wykonywania powierzonych mu obowiązków.
To trudna i często niebezpieczna służba, dlatego po przepracowaniu 15 lat policjant uzyskuje prawo do emerytury

Ile masz lat, jaki wzrost?

Jako cechy preferencyjne w postępowaniu kwalifikacyjnym pod uwagę bierze się przede wszystkim:

1. wzrost co najmniej 175 cm
2. posiadanie prawa jazdy kategorii C
3. nie ukończone 35 lat, uprawianie dyscyplin sportowych, zwłaszcza judo, sportów samochodowych, motorowych
4. ukończenie zasadniczej szkoły zawodowej lub ukończenie co najmniej trzech klas szkoły średniej.

Fundraiser

Fundraiser – inaczej specjalista ds. pozyskiwania funduszy dla organizacji pozarządowych; osoba pozyskująca pieniądze od osób indywidualnych, firm, instytucji rządowych i samorządowych 

Wykształcenie

Aby zostać fundraiserem należy ukończyć szkolenie prowadzone przez Polskie Stowarzyszenie Fundraisingu.  Obejmuje ono zagadnienia dotyczące określania grupy docelowej, metod dotarcia do grupy, wyboru narzędzi, przygotowania planu działania. Podporządkowane jest 5 podstawowym zasadom, na którym oparty jest Kodeks Etyczny Fundraisingu: zasadzie uczciwości, szacunku, konsekwencji, empatii, przejrzystości.

Cechy osobowości

 Do wykonywania tej profesji niezbędne są ponadto takie cechy jak:  otwartość, umiejętność nawiązywania kontaktów, umiejętność efektywnej i sprawnej komunikacji, wytrwałość, systematyczność, umiejętność argumentowania i przekonywania.

Groomer

Groomer – inaczej „psi fryzjer” lub też po prostu specjalista od pielęgnacji zwierząt, zwłaszcza rasowych (przede wszystkim  strzyżenie, ale też kąpiel, suszenie, podstawowe zabiegi pielęgnacyjne, czesanie). Jest to profesja stosunkowo młoda w Polsce, zarezerwowana dla prawdziwych pasjonatów zwierząt rasowych.
Aby zostać groomerem należy ukończyć kurs, najlepiej taki, który kończy się uzyskaniem certyfikatu MGC (Master Groomer Certificate) i jest honorowany również za granicą. Kurs ten trwa 12 tygodni.

Mediator sądowy

Mediator sądowy – osoba nie zaangażowana w konflikt, która za pomocą określonych procedur mediacyjnych pomaga stronom dojść do porozumienia poza salą sądową. Ugoda, która jest  zawarta przed mediatorem, zostaje zatwierdzona przez sąd i wtedy ma moc ugody zawartej przed sądem. Na mocy ustawy mediatorem może zostać osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, korzystająca w pełni z praw publicznych. 

Wykształcenie 
Wykształcenie prawnicze nie jest tu konieczne, choć może być pomocne w przypadku mediacji z zakresu sporów gospodarczych. W przypadku konfliktów rodzinnych pożądane jest wykształcenie psychologiczne, pedagogiczne, socjologiczne czy z zakresu resocjalizacji. Wyróżnia się kilka rodzajów mediacji, co daje możliwość wyspecjalizowania się w wąskim zakresie spraw, m.in. mediacje rodzinne, cywilne, pracownicze, gospodarcze, społeczne, karne. 

Cechy osobowości
umiejętność efektywnego komunikowania się z innymi – nawiązywania i podtrzymywania kontaktu, umiejętność słuchania, umiejętność precyzyjnego wyrażania swoich myśli, umiejętność radzenia sobie w sytuacjach trudnych - konfliktowych, empatia, odporność na stres. Aby zostać mediatorem sądowym należy mieć ukończone 26 lat oraz kurs lub studia podyplomowe w tym zakresie.